นิทานผีเสื้อ

ผมเดินทางไปทั่วเมืองขอนแก่นเพื่อหาสถานที่ดีๆ สักแห่งหนึ่ง เพราะมันถึงเวลาแล้วที่จะต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองซะที...

คอมเพล็กซ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น ที่แห่งนี้แหล่ะคือที่ๆ เหมาะสมที่สุด ผมเดินทางขึ้นไปถึงชั้น 2 ของคอมเพล็กซ์ พบว่ามีร้านอยู่ 2 ร้านเปิดอยู่ใกล้ๆ กัน แต่อยู่คนละมุม ผมตัดสินใจไม่ถูกว่าจะเข้าร้านไหนดี...  สิ่งที่ทำให้ผมลังเลก็คือชื่อของร้านทั้ง 2 นั่นเอง
ตรงมุมขวาสุดมีร้านตัดผมชายที่มีชื่อว่า "อ้วนบาร์เบอร์" ส่วนมุมซ้ายสุดมีร้านชื่อว่า "จ่อยบาร์เบอร์" จากความลังเลนำไปสู่ความสงสัย ตกลงเป็นร้านเดียวกันรึเปล่าหว่า รู้จักกันหรือไม่ ทำไมชื่อมันคล้องกัน ช่างตัดผมจะอ้วนจะผอมเหมือนชื่อรึเปล่า ผมสับสนไม่รู้จะเข้าร้านไหนดี ความรู้สึกตอนนี้เหมือนผมกำลังกลับไปเป็นวัยรุ่นอีกครั้งหนึ่ง ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิตที่ไม่รู้ว่าจะเลือกสายไหนดีระหว่างสายศิลป์กับสายวิทย์ ผมคิดเล่นๆ ว่าถ้ามีใครสักคนเปิดร้านตรงกลางระหว่าง 2 ร้านนี้ แล้วตั้งชื่อว่า "มัชฌิมาบาร์เบอร์" ผมคงไม่ต้องลังเลที่จะใช้บริการร้านทางสายกลางแห่งนี้ แต่น่าเสียดายที่มันไม่มี

อ้วนบาร์เบอร์มีลูกค้ารอตัดเยอะมาก ส่วนจ่อยบาร์เบอร์ผมเห็นช่างตัดผมยืนดูดบุหรี่อยู่ข้างนอกเพราะไม่มีลูกค้าเลย สถานการณ์แบบนี้ถ้าเป็นคุณจะตัดสินใจอย่างไร
1.เข้าร้านอ้วนบาร์เบอร์เพราะลูกค้าเยอะแสดงว่าตัดผมดี
2.เข้าร้านจ่อยบาร์เบอร์เพราะไม่ต้องรอคิว 

ถ้าเป็นร้านอาหารผมมักจะเลือกร้านที่มีคนเยอะ เพราะมันการันตีได้ว่ามันอร่อยจนต้องแย่งกันใช้บริการ แต่สำหรับร้านตัดผม เพราะเวลาเป็นสิ่งสำคัญ ผมจึงตัดสินใจเลือกร้านที่มีคนน้อย

ทันทีที่ผมเดินเข้าไปในร้านตัดผมบรรยากาศเก่าๆ สมัยประถมก็ผุดขึ้นมา
(กรุณาจินตนาการเป็นภาพขาวดำ ฟิล์มมีรอยขูดขีดเล็กน้อยพอเป็นพิธี)

...ตอนเป็นเด็กผมมักจะไปตัดผมที่ร้านประจำร้านหนึ่งไม่ใกล้ไม่ไกลจากบ้าน ช่วงเวลาที่ผมไปตัดผมเป็นประจำคือตอนบ่ายของวันเสาร์หรืออาทิตย์เพราะเป็นวันหยุดเรียน สิ่งที่ผมเห็นจนชินตาในร้านตัดผมก็คือ "มวยตู้" ศึกวันทรงชัย หรือ ศึกวันทรง (ผม) อะไรก็ตาม ที่เจ้าของร้านมักตัดผมไปด้วยเชียร์มวยไปด้วยอย่างเมามัน ช่างมีแค่คนเดียวแต่ลูกค้ารอกันเป็น 10 คน ช่วงที่รอนั้นบางคนก็นั่งอ่านหนังสือพิมพ์กันไป โขลกหมากฮอสกันไป เชียร์มวยกันไป ฯลฯ ส่วนผมท่ามกลางผู้ใหญ่มากมาย เด็กอย่างผมจะทำอะไรได้ นอกจากนั่งมองปฏิทินแม่โขงที่ติดข้างฝาอยู่อย่างเงียบๆ รอว่าเมื่อไหร่จะถึงคิวสักที...

(ปัจจุบัน)
สาเหตุที่ต้องตัดผมวันนี้ก็เพราะว่าผมเปิดร้านอาหาร นอกจากรสชาติของอาหารที่อร่อยแล้วภาพลักษณ์ของพ่อครัวและความสะอาดก็เป็นสิ่งสำคัญ
ผมพึ่งมาสังเกตอาชีพช่างตัดผมก็วันนี้ มันเป็นอาชีพที่ขายฝีมือจริงๆ แทบจะไม่ต้องลงทุนอะไรมากมาย ยกเว้นตกแต่งร้านและอุปกรณ์ตัดผมซึ่งลงทุนแค่ครั้งเดียว หลังจากนั้นก็ใช้ฝีมือและเวลาในการทำเงิน แต่อาชีพตัดผมก็มีข้อจำกัดในเรื่องของเวลา 1 ชั่วโมงช่าง 1 คนตัดผมได้อย่างมากไม่เกิน 2 คน ค่าตัดคนละ 40 บาท รวมรายได้สูงสุดไม่เกิน 80 บาท/ชั่วโมง ถึงมีลูกค้าเป็นร้อยคนรอคิวอยู่ก็ตัดได้แค่นี้

ในบรรดาอาชีพต่างๆ ผมว่าคนขายอาหารน่าเห็นใจที่สุดแล้ว ถ้าคุณไปตัดผมมีคิวรออยู่ คุณก็ต้องรอด้วยความใจเย็น ทั้งๆ ที่ตัดผม 1 คนใช้เวลาเกือบ 30 นาที
การไปหาหมอก็เหมือนกัน ถ้าไม่ใช่เหตุฉุกเฉินจริงๆ ยังไงเราก็ต้องรอคิวพบหมอ แม้จะต้องใช้เวลาเกือบทั้งวันก็ตาม
ผมเคยไปหาหมอที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งตั้งแต่เวลา 8.00 น. เพื่อรับบัตรคิว ผมนั่งรอหมอเป็นเวลาเกือบ 10 ชั่วโมงเพื่อที่จะได้คุยกับหมอเพียงแค่ 15 นาที ผมรออย่างใจเย็นโดยไม่เคยนึกตำหนิหมอเลย เพราะเข้าใจดีว่ามีคนไข้รอคิวเยอะ แต่คุณเชื่อมั๊ยมีหมอบางคนมาสั่งอาหารร้านผม ผมทำอาหารช้าไป 30 นาทีเพราะมีคิวเยอะ หมอคนนั้นก็อดรนทนไม่ไหวเกิดอาการโมโหหิวขึ้นมา แสดงกริยาไม่พอใจจนถึงขั้นขอยกเลิกอาหารที่สั่งไปเลยก็มี
ที่กล่าวมานี้มิได้ตั้งใจที่จะตำหนิใครทั้งนั้น แต่อยากจะบอกว่าคนขายอาหารมันน่าเห็นใจเช่นนี้แล เพราะธรรมชาติของการรอคอยในการกินอาหารมีขีดจำกัดน้อยกว่าการคอยอย่างอื่น

หมายเหตุ กรณีทำอาหารไปเสิร์ฟให้ลูกค้าช้ามากกว่า 30 นาที แนะนำให้ทำอาหารแถมให้เขาไปเยอะๆ อย่าทำไปให้น้อยเป็นอันขาด เพราะลูกค้าอาจมีอาการโมโหหิวและกล่าววาจาที่ไม่สุภาพออกมาว่า "ห่าเอ๊ย! ทำก็ช้า ให้ก็น้อย ยังงี้จะกินอิ่มเหรอวะ ตายซะเถอะมึง" อาจเกิดเป็นโศกนาฏกรรม "ก่องข้าวน้อยฆ่าพ่อ (ครัว)" ก็เป็นได้...

กลับมาที่ร้านตัดผมกันต่อ หลังจากที่ช่างดูดบุหรี่เสร็จแล้วก็เข้ามาตัดผมให้กับผม ขณะนั่งเป็นหุ่นให้ช่างตัดผมอยู่นั้น สมองที่ไม่อยู่นิ่งของผมก็เริ่มคิดฟุ้งซ่านไปว่า เป็นช่างตัดผมนี่ก็ดีเนอะ ได้จับหัวคนอื่นด้วย ลูบไปลูบมาเป็นเวลาเกือบ 30 นาที (ถ้าผมมีหางคงกระดิกหางไปนานแล้ว โดนลูบหัวซะขนาดนั้น) สั่งให้ผมทำโน้นทำนี่ตลอด เดี๋ยวสั่งให้นั่ง ให้นอน ถอดแว่นมั่งล่ะ ก้มมั่งล่ะ เอียงซ้าย เอียงขวา ผมก็ต้องทำตามทุกอย่างไม่อาจขัดขืนได้ เชื่องยิ่งกว่าลูกหมาซะอีก โดนลูบหัวไม่พอแถมผมยังต้องจ่ายตังค์ให้ช่างอีกด้วย 40 บาทค่าลูบหัว อาชีพแบบนี้ก็มีด้วยแหะ

อาชีพขายอาหารก็มีอะไรที่ทำให้ช่างตัดผมและหมอต้องอิจฉาได้เหมือนกัน เพราะอาชีพขายอาหารสามารถให้บริการตัวเองได้ เมื่อผมหิวผมก็ทำอาหารทานเองได้ แต่หมอเมื่อเจ็บป่วยไม่สามารถรักษาตัวเองได้ โดยเฉพาะเวลาผ่าตัดผมยังไม่เคยเห็นหมอคนไหนวางยาสลบตัวเองแล้วผ่าตัดตัวเองได้ ช่างตัดผมก็เช่นกันไม่สามารถตัดผมตัวเองได้ เมื่อผมยาวต้องไปตัดผมร้านอื่นเท่านั้น
นั่นคงเป็นเหตุผลว่าทำไมเรามักจะเห็นร้านตัดผมมักเปิดอยู่ใกล้ๆ กัน เหมือนร้าน "อ้วนบาร์เบอร์" และ "จ่อยบาร์เบอร์" ถึงจะเป็นคู่แข่งทางธุรกิจแต่ก็ต้องพึ่งพาอาศัยกันและกัน

แต่ไม่ว่าเราจะประกอบอาชีพอะไรก็ตาม ก็ล้วนมีความสำคัญต่อสังคมทั้งนั้น เพราะเราเป็นสัตว์สังคมที่ต้องพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน ช่างตัดผมก็ต้องทานอาหาร พ่อครัวก็ต้องตัดผม เจ็บป่วยก็ต้องไปหาหมอ หมอก็ต้องทานอาหารและตัดผมเหมือนกัน

หมอ ช่างตัดผม และ พ่อครัว ต่างก็มีเสื้อกาวน์สีขาวเหมือนกัน ทุกคนล้วนมีหน้าที่ที่สำคัญต่อสังคมพอๆ กัน จะขาดสิ่งหนึ่งสิ่งใดไปไม่ได้...

"ขอให้ท่านทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ภูมิใจในอาชีพของตนเอง และให้เกียรติซึ่งกันและกันนะครับ"